Kuzguncuk İcadiye Caddesi’nde Kayıp Cam Vitraylar

Aylin, Kuzguncuk’un asırlık çınar ağaçlarıyla kaplı İcadiye Caddesi’nde adımlarını zorlukla atarken, kucağındaki ağır ahşap vitray sandığını göğsüne bastırmıştı. Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Cam Sanatı Bölümü’nden birincilikle mezun olduktan sonra, Boğaz kıyısındaki tarihi ahşap konakların ve köşklerin pencerelerini restore eden özel bir sanat atölyesinde çalışmaya başlamıştı. Ancak atölyeyi işleten usta, Tarihi Kentler Birliği’nden alınan yüksek miktarlı restorasyon avansını ve malzeme bütçesini alıp bir gecede yurt dışına kaçtı. Aylin, hem aylarca ince detaylarıyla kestiği renkli Venedik camları ve kurşun çıtalarla ortada kaldı hem de cam tedarikçilerine verilen yüklü senetlerin tek muhatabı haline getirildi.

Ekim ayının dondurucu poyrazı çınar yapraklarını cadde boyunca savururken, cebinde kalan son birkaç bozuk parayla ne yapacağını düşünüyordu. Paşalimanı’nda kiraladığı küçük çatı katı odasının sahibi, ödenmeyen iki aylık kira yüzünden o sabah kapının kilidini değiştirmişti. Kucağındaki su geçirmez kılıfta sadece el tipi cam kesicisi, kurşun lehim havyası, rodaj zımparası ve kişisel eşyaları vardı. Caddenin sonundaki tarihi Kuzguncuk Bostanı’nın tahta çitlerine dayalı taş basamağa oturdu. Şehrin bu en huzurlu görünen semtinde, emeğinin bir çırpıda yok sayılması içini yakıyordu.

Gözyaşlarını rüzgâra verip çantasından su geçirmez çizim defterini ve lehim havyasını çıkardı. Taşın üzerine koyduğu küçük tezgahta, renkli cam kırıklarını kurşun çıtalarla birleştirip Kuzguncuk’un cumbalı ahşap evlerini minyatür bir vitray panoya dönüştürmeye başladı. Camın keskin kenarları parmaklarını çizse de üretim azmi içindeki çaresizliği söküp atıyordu. O sırada caddeden geçen ve semtteki binaların ahşap ve cam konservasyonunu denetleyen restoratör bir mimar, taşın üzerinde titreyerek kusursuz vitray işçiliği çıkaran Aylin’i fark etti. Panodaki kurşun birleştirme kalitesini ve renk kompozisyonunu gören mimar, Aylin’e Kadıköy’deki tarihi bir restorasyon projesinde cam konservatörü olarak çalışma imkânı sağladı. Aylin, Kuzguncuk’un sessiz sokaklarında İstanbul’un ona pes etmeme gücünü bahşettiğini anladı.

Anadolu Hisarı Göksu Deresi Kıyısında Gece Yarısı ve Akustik Tasarımlar

Seda için İstanbul, Anadolu Hisarı’nın hemen yanından Boğaz’a dökülen Göksu Deresi’nin durgun sularına vuran ahşap sandalların çatırtısından ve nemli toprak kokusundan ibaretti. Yıldız Teknik Üniversitesi Mimarlık Fakültesi Fiziksel Çevre Kontrolü ve Akustik Bölümü yüksek lisans mezunuydu; Boğaz kıyısındaki tarihi yalıların iç mekân ses akustiğini ve gürültü izolasyonunu iyileştiren bağımsız bir mühendislik projesi yürütüyordu. Ancak projeyi üstlenen ana yüklenici mimarlık firması, kamu kurumlarından aldığı hakediş bedelini çektikten sonra iflasını açıklayarak piyasadan çekildi. Seda hem sekiz aydır yalı projelerinde yaptığı hassas desibel ve çınlama süresi ölçümlerinin karşılığını alamadı hem de testlerde kullandığı yüksek nitelikli akustik analiz cihazlarının kiralama borcuyla tek başına ortada bırakıldı.

Gece saat üçte, Göksu Deresi’nin üzerindeki tarihi ahşap köprünün taş ayağında tek başına oturuyordu. Sonbahar yağmuru derenin yüzeyine damlarken üzerindeki kaban sırılsıklam olmuştu. Kanlıca’da kaldığı pansiyonun günlük ücretini ödeyemediği için eşyalarını tek bir sırt çantasına sığdırıp çıkmak zorunda kalmıştı. Cebinde sadece ertesi günün vapur parası duruyordu. Derenin kapkara sularına batan ahşap sandalları izlerken geleceğe dair tüm umutları kararmıştı.