Koca Götlü Dilara

Boğaz’ın serin ve hırçın sularının Çırağan sahilindeki ulu çınarların dallarını salladığı dondurucu kasım akşamında, Yıldız’daki köklü bir kız lisesinin son ders zili gürültüyle çaldı. On yedi yaşındaki Dilara, okul ceketinin üzerine giydiği mürdüm rengi kabanın önünü sıkıca ilikleyip ağır ders kitaplarıyla dolu çantasını omzunda düzeltti. Sınıf arkadaşlarının Beşiktaş sahilindeki kafelerde oturup sıcak çikolata içme davetlerini nazik bir tebessümle geri çeviren genç kız, adımlarını Çırağan Caddesi üzerinde yer alan, XIX. yüzyıldan kalma üç katlı tarihi kargir bir binanın ikinci katındaki uluslararası antika saat ve mekanik zaman ölçerler arşiv acentesine doğru hızlandırdı.

Dilara, yedi ay önce babasını Beşiktaş’taki tarihi bir rıhtım onarımı sırasında iskelenin devrilmesiyle meydana gelen kazada kaybettikten sonra ailesinin tüm geçim yükünü omuzlamıştı. Yıldız’ın dik ve rutubetli sokaklarındaki eski kiralık bodrum kat dairesinin kirasını ödemek, kronik astım hastası annesinin buhar cihazı giderleri ile ilkokula giden küçük erkek kardeşinin okul harçlıklarını karşılayabilmek için hafta içi her gün ders bitiminde bu acentede akşam sekreteri ve antika saat envanter tescil kayıt görevlisi olarak çalışıyordu.

Acentenin içi; ince saat yağı, pirinç parlatma solüsyonları, antika çark taslakları ve yüksek hızlı geniş format tarayıcıların ritmik vızıltısıyla kaplı kurumsal, şık ve son derece yoğun bir mekândı. Dilara’nın görevi; Cenevre, Londra ve Paris merkezli horoloji (saat bilimi) enstitülerinden gelen XVIII. yüzyıl Osmanlı saray saatlerine ait çark korozyonu ve zemberek aşınma raporlarını sisteme girmek, Kültür Varlıkları Koruma Kurulu onay dosyalarını klasörlemek, gelen uluslararası kuryeleri karşılayarak optik tarama belgelerini teslimat defterine kaydetmekti. Yüksek tempolu bu sekreterlik işinde saatlerce ekran karşısında katalog kodlarını doğrulamaktan gözleri kurur, şık görünmek zorunda olduğu topuklu ayakkabılar içinde ayak tabanları sızlar ve dev saat kataloğu ciltlerini ahşap raflara taşımaktan kolları ile sırtı ağrırdı.

Dilara’nın en büyük arzusu ise Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Kültür Varlıklarını Koruma ve Onarım Bölümü’nü kazanıp İstanbul’un zengin mekanik ve saat mirasını koruyan uzman bir restoratör olmaktı. Sekreterlik masasının altındaki çekmecede YKS Eşit Ağırlık özet kartları ile Tarih-Sanat Tarihi ders föyleri hazır beklerdi. Bir yandan dahili telefon hatlarını bağlayıp kurye zimmetlerini onaylatırken, diğer yandan çekmecedeki paragraf, tarih ve coğrafya sorularını zihninden çözmeye çalışıyordu.

O akşam, Dolmabahçe Sarayı saat kulesi koleksiyonu sergisi için Cenevre’deki Uluslararası Horoloji Konseyi’ne gönderilecek yetmiş beş parçalık Acil Saat Akreditasyon Dosyası’nın taranması, kodlanması ve e-imza portalına yüklenmesi son ana kaldı. Şirketin kıdemli operasyon sekreteri acil bir mekanizma tespiti için Beşiktaş sahasına gidince, tüm tarama, kontrol, kodlama ve arşiv yükleme işi Dilara’nın omuzlarına bindi. Gece saat onu geçtiğinde elleri kâğıt kesiklerinden sızlamaktan hissizleşmiş, bacakları yorgunluktan titriyordu. Binanın ağır meşe kapısını kilitleyip Beşiktaş İskele Durağı’na doğru yürürken cebindeki günlük yevmiyesi ve çantasındaki bitirilmiş test fasikülüyle İstanbul’un soğuk gecesinde kendi geleceğini inşa etmenin gururunu taşıyordu.