Duygusal Duyarsızlaşma Yaşayan Escort Ceren

Emirgan sahilindeki çınar ağaçlarının altındaki ahşap bankta oturan Ceren, Boğaz’ın koyu sularına çöken akşam sisini ve akıntıya kapılan cılız ışık yansımalarını izliyordu. Dizlerinin üzerindeki koruma ve peyzaj mimarlığı ders notları, yıpranmış sırt çantası me elindeki karton bardak çayıyla dışarıdan bakan kimse için İTÜ Mimarlık Fakültesi’nde okuyan sıradan bir öğrenciden farksızdı. Oysa gün çekilip sokak lambaları ıslak asfaltı aydınlatmaya başladığında, bu mütevazı profil tamamen farklı bir kimliğe devrediyordu.

Anadolu’nun küçük bir kasabasından büyük umutlarla geldiği bu devasa şehirde, fırlayan ev kiraları, ağır stüdyo maket masrafları ve yalnızlık Ceren’i kısa sürede çaresiz bir noktaya getirmişti. Okulunu bitirebilmek ve kimseye yük olmadan kendi ayakları üzerinde durabilmek adına girdiği bu yol; dışarıdakiler için tek bir yaftayla geçiştirilen, fakat içeriden yürütmesi müthiş bir irade ve soğukkanlılık gerektiren ağır bir sınava dönüşmüştü.

Gündüzün Sessizliği, Gecenin Maskeleri

Ceren’in yaşamı iki ayrı dünya arasında bıçak gibi kesilmişti. Gündüzleri kütüphanede saatlerce kentsel ekoloji ve sürdürülebilir çevre projeleri üzerine eğilip arkadaş ortamlarında göze batmamayı tercih eden o çekingen kadın; gece çöktüğünde Baltalimanı’ndaki küçük dairesinde hazırlanır, şık elbisesi ve kendinden emin duruşuyla şehrin ışıltılı hayatına adım atardı.

O gece İstinye’de lüks bir sitenin suit dairesinde buluştuğu kişi, uluslararası bir enerji holdingini yöneten fakat başarının getirdiği ağır izolasyon içinde kaybolmuş orta yaşlı bir adamdı. Ceren bu işte geçen süre boyunca çok önemli bir gerçeği kavramıştı: Karşısındaki insanlar yüksek ücretler ödeyerek aslında sadece fiziksel bir yakınlık değil, yargılanmayacakları, rol yapmaktan kurtulabilecekleri geçici bir "yargısız alan" satın alıyorlardı. Dinlenilmek ve maskesiz kalabilmek, onlar için en büyük ihtiyaçtı.