Cimcif Seven Escort Öykü

Bomonti’nin tarihi bira fabrikasından kalma taş binalarına, Merkez Mahallesi’nin yüksek cam rezidanslarına ve E-5 viyadüğünden süzülen akşam karanlığına poyraz rüzgârı eşlik ederken, Şişli’deki bir anadolu lisesinin son ders zili çaldı. On yedi yaşındaki Öykü, okul ceketinin üzerine bordo renkli kaşe montunu giyip ağır sırt çantasının askılarını omuzlarında sabitledi. Sınıf arkadaşlarının Pangaltı’daki kafe ve pastanelere doğru sohbet ederek yürümesine katılmayarak, adımlarını Bomonti’de restore edilmiş tarihi bir taş binanın dördüncü katında yer alan uluslararası endüstriyel tasarım ve biyomedikal cihaz akreditasyon acentesine doğru hızlandırdı.

Öykü, dokuz ay önce babasını Okmeydanı’ndaki bir hastane ek bina şantiyesinde asansör boşluğuna düşmesi sonucu kaybettikten sonra yürüme engelli annesi ve ilkokula giden küçük kardeşinin tüm geçim sorumluluğunu üstlenmişti. Feriköy’deki eski bir apartman dairesinin kirasını ödemek, annesinin fizik tedavi masrafları ile tekerlekli sandalye bakımını karşılayabilmek için hafta içi her gün ders bitiminde bu acentede akşam sekreteri ve uluslararası tıbbi cihaz tescil kayıt personeli olarak çalışıyordu.

Büro; taze filtre kahve, devre kartı temizleme spreyi, cihaz katalogları ve yüksek çözünürlüklü tarayıcıların ritmik vızıltısıyla kaplı son derece vakur, şık ama yüksek tempolu bir mekândı. Öykü’nün görevi; Almanya ve İsviçre merkezli sağlık teknolojisi firmalarından gelen CE uygunluk şartnamelerini sisteme işlemek, Sağlık Bakanlığı Tıbbi Cihaz Kurumu tescil dosyalarını kodlarına göre klasörlemek, gelen uluslararası kuryeleri karşılayarak sensör ekspertiz raporlarını teslim kütüğüne kaydetmekti. Saatlerce ekran karşısında ISO kalite standartlarını, elektronegatif değerleri ve patent seri numaralarını doğrulamaktan göz pınarları kurur, topuklu ayakkabılar içinde ayak tabanları sızlar ve dev arşiv klasörlerini üst raflara taşımaktan kolları ile sırtı ağrırdı.

Öykü’nin en büyük arzusu ise İstanbul Teknik Üniversitesi Biyomedikal Mühendisliği Bölümü’nü kazanıp engelli bireylerin hayatını kolaylaştıracak bionic protezler ve rehabilitasyon teknolojileri tasarlayan uzman bir mühendis olmaktı. Sekreterlik masasının altındaki çekmeceye YKS Sayısal özet kartlarını ve Fizik-Biyoloji ders föylerini gizlice yerleştirmişti. Bir yandan dahili telefon hatlarını yönlendirip kurye zimmetlerini yaparken, göz ucuyla çekmecedeki elektrik devreleri, türev ve hücresel biyoloji sorularını zihninden çözüyordu. Arkadaşları evlerinde rahatça test çözerken, o, klavye tıkırtıları ve uluslararası patent evraklarının ortasında geleceğini tırnaklarıyla kazıyordu.

O akşam, Okmeydanı Şehir Hastanesi’ne acil hibe edilecek yetmiş beş parçalık Diyaliz Cihazı Akreditasyon Dosyası’nın taranması, numaralandırılması ve e-imza portalına yüklenmesi son ana kaldı. Şirketin kıdemli operasyon sekreteri acil bir cihaz muayenesi için Maslak sahasına gidince, tüm tarama, kontrol, kodlama ve arşiv yükleme işi Öykü’nün omuzlarına bindi. Gece saat onu geçtiğinde elleri kâğıt kesiklerinden sızlamaktan hissizleşmiş, bacakları yorgunluktan titriyordu. Binanın döküm oymalı ağır kapısını kilitleyip Osmanbey Metro Durağı’na doğru yürürken cebindeki günlük yevmiyesi ve çantasındaki bitirilmiş test fasikülüyle İstanbul’un dondurucu gecesinde kendi geleceğini inşa etmenin gururunu taşıyordu.